MedycynaNaturalna

Za ojca homeopatii uważa się niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna, jednakże początków homeopatii należy szukać w V w., w apteczce Hipokratesa. Zindywidualizowany sposób pojmowania choroby i jej mechanizmu oddziaływania na ciało jest po dziś dzień kamieniem milowym homeopatii gdyż uznaje się, że za kwestię zasadniczą w stawianiu diagnozy i leczeniu chorób uważa się zrozumienie indywidualnych objawów chorobowych pacjenta oraz poznanie jego sposobu reakcji na chorobę, a także zdolności regeneracyjnych organizmu. Tak więc homeopatia dąży do wzmocnienia naturalnych sił samouzdrawiających człowieka. Terapia skutkuje w stanach ostrych, jak i przewlekłych i nie tylko leczy choroby, ale także im zapobiega. Nazwa homeopatia pochodzi od greckich słów homios – „podobny” i pathos – „cierpienie” stało się pierwszą hahnemannowską zasadą – leczyć „podobne podobnym”. Należy to rozumieć tak, że czynnik, który szkodzi, a nawet może wywołać chorobę, bywa także lekiem. Zasada ta jest przeciwieństwem podstawowej i uznawanej przez medycynę konwencjonalną zasady contaria contraribus curantur, co oznacza przeciwne leczy się przeciwnym. Lekarze medycyny konwencjonalnej leczą symptomy chorobowe, ponieważ traktują je jako przejaw choroby. W oczach homeopatów natomiast, symptomy są oznaką pozytywną świadczącą, ze organizm walczy z chorobą, próbując sam się uleczyć i dlatego nie należy ich tłumić.

Druga zasada Hahenmanna mówi, że lek należy podawać w znacznym rozcieńczeniu gdyż na jego działanie wpływają również siły niematerialne, gdyż proces zdrowienia pobudza zaledwie minimalna dawka czynnego składnika. W tym celu niemiecki lekarz wprowadził również pojęcie dynamizowania lub potencjonowania leku: im wyższa jego potencja, tym większe jego rozcieńczenie. W praktyce polega to na kilkunastokrotnym wstrząsani leku; taki „lek” podczas kolejnego przechodzenia od stężenia większego do mniejszego ulega dynamizowaniu energii środka. Leki homeopatyczne mają za zadanie stymulować i wspierać siły samouzdrawiania organizmu dlatego mogą czasami wywołać „pierwotne pogorszenie”, po którym następuje powolny powrót do zdrowia. Objawia się to zazwyczaj jako ogólne bądź miejscowe zaostrzenie choroby trwające od kilku godzin do kilku dni. 

Trzecią zasadą homeopatii jest unitas remedii; twierdzenie, że na każdą chorobę skuteczny jest jeden lek.

Leki homeopatyczne przygotowuje się według zaleceń zawartych w niemieckiej farmakopei homeopatycznej z surowców pochodzenia zarówno roślinnego ( np.: arnika górska, pokrzywka, nagietek lekarski, itd.), zwierzęcego (np.: tarantula, mątwa, pszczoła, wąż groźnica), jak i mineralnego (np.: sól morska, złoto, grafit, boraks). Istnieje też grupa leków miazmatycznych otrzymywanych ze zmienionych chorobowo miejsc w następstwie takich chorób jak np. świerzb, rzeżączka, kiła, gruźlica. Najczęstszymi postaciami leków są kropelki lub kuleczki cukrowe do podawania ustnego oraz maści i żele do użytku zewnętrznego. Poza środkami homeopatycznymi, homeopaci przepisują sole biochemiczne, które zawierają składnik, którego brakuje w organizmie, a który jest odpowiedzialny za proces chorobowy. 

Skuteczne leczenie homeopatyczne powinno być prowadzone przez wykwalifikowanego homeopatę, gdyż homeopatia leczy dolegliwości zarówno fizyczne jak i emocjonalne i umysłowe, jednak nie wszyscy ludzie jednakowo reagują na jej działanie.

Przykładowe leki homeopatyczne i ich działanie:

Hypericum C30 (*) – rany z rwącymi bólami, uszkodzenia nerwów zmiażdżonych palców u rąk i nóg, ran głowy, przeciętej wargi; mdłości, niestrawność i biegunka.

Tabacum C6 – choroba lokomocyjna, mdłości, wymioty, słabość, zawroty głowy i niepokój.

Apis C30 – użądlenia przez owady, zapalenie pęcherza, pokrzywka, obrzęk, artretyzm, reakcje alergiczne oczu, gardła i ust. 

(*) – litera C to skala setna rozcieńczenia. Litera D oznacza dziesiętną, a M tysięczną skalę rozcieńczenia.

Źródło: Encyklopedia medycyny naturalnej, Wyd. Pascal, 1997